"Dotyk nieba" - E. McKinley, Ch. Ricker

Dramatyczny wypadek

18 lat niewyobrażalnego cierpienia

Niezłomna nadzieja i cudowne uzdrowienie

Dotyk nieba ~ Ema McKinley, Cheryl Ricker

"- Emo, podaj mi rękę.

Ema usłyszała te słowa w Wigilię 2011 roku, gdy od kilku godzin leżała na ziemi i bezskutecznie wołała o pomoc.

Chwilę później poczuła, że jej choroba ustępuje...

Po raz pierwszy od 18 lat Ema McKinley mogła stanąć o własnych siłach.

Ten wypadek mógł zdarzyć się każdemu. Z dnia na dzień z energicznej, szczęśliwej kobiety Ema stała się osobą całkowicie zależną od innych - przykutą do wózka inwalidzkiego, praktycznie sparaliżowaną, niewyobrażalnie cierpiącą. Spotykały ją kolejne życiowe ciosy - rozwód z mężem, kłopoty finansowe...

Nigdy jednak nie zwątpiła, że jej cierpienie ma głęboki sens. Nie wierzyła lekarzom, którzy nie dawali jej żadnych szans na wyzdrowienie. Jej wielka wiara i całkowite oddanie Bogu, godne biblijnego Hioba, stały się inspiracją dla bliźnich.

Ten cud wstrząsnął środowiskiem medycznym w Stanach Zjednoczonych.

Nie ma sytuacji beznadziejnych. 

Wszystko jest w rękach Boga."

Jest to książka z gatunku biografii, autobiografii i pamiętnika, a jej oryginalny tytuł to - "Rush of Heaven. One Woman's Miraculous Encounter with Jesus". Na język polski przełożyła ją Malwina Zaremba-Skulimowska. Została wydana 31 marca 2015 roku przez wydawnictwo WAM. Dedykacja: - "Dla Tego, który rozumie cierpienie większe niż ból cielesny", "Kto ma przykazania moje i zachowuje je, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będą go miłował i objawię mu siebie. (J 14, 21)".

Świadectwo, które daje nam wówczas 65-letnia kobieta - Ema McKinley jest wprost nieprawdopodobne i niesamowicie trudne, a wręcz niemożliwe do objęcia rozumem. Autorka, a zarazem główna bohaterka książki od 18 lat z ogromnym, wręcz nadludzkim wysiłkiem, poruszała się na wózku inwalidzkim. Przekrzywiona, powyginana, z paskudnymi ranami na ręce i nodze, śpiąca jedynie na wózku w tak nienaturalnej pozycji, ponieważ każdy najmniejszy dotyk, bodziec, nawet woda opłukująca jej ciało pod prysznicem, sprawiała jej okropny ból. Ema po wypadku w pracy zachorowała na RSD, czyli odruchową dystrofię współczulną i CRPS, czyli kompleksowy zespół bólu regionalnego - są to rzadkie i bardzo bolesne zaburzenia układu nerwowego. Kobieta na co dzień ogromnie cierpiała, a pomimo tego nie poddawała się, zawsze uśmiechnięta oddawała się Bogu swoimi myślami i działaniem. Z wielką pokorą i niezłomną siłą znosiła swój, nad wyraz ciężki, krzyż, nie ustając w modlitwie i miłości względem Boga i ludzi. Jak dla mnie, wzór człowieka oddanego Bogu we wszystkim i do końca. Jej świadectwo dodaje mi otuchy i wiary, wzmacnia mnie i podtrzymuje. W czasach, gdy wiara w ludziach zostaje gaszona przez wir codziennych obowiązków, Bóg pokazuje nam, za pomocą takich właśnie osób, że nie ma dla Niego rzeczy niemożliwych. Wystarczy oddać się w Jego ręce.