Jestem abiturientką szkoły średniej.

Tak, w ubiegły piątek, ukończyłam szkołę średnią. 

Przez ostatnie 3 lata uczęszczałam do jednego z pobliskich liceów, gdzie byłam w klasie o profilu humanistyczno-językowym. Pomimo "dziwnej" sytuacji swoją obowiązkową edukację zakończyłam i mogę oczekiwać na ciąg dalszy mojej "życiowej przygody". 

Świadectwa co prawda jeszcze nie odebrałam, nastąpi to najpewniej podczas matur, jednak mimo tego czuję, że zakończyłam kolejny etap w swoim życiu.

Tak na prawdę, trochę ciężko mi uwierzyć w to, że tak szybko zleciał mi ten czas i mogę się już nazwać się pełnoprawną abiturientką i maturzystką - jednak bardzo się tym cieszę i nie mogę doczekać się tego, co mnie czeka w najbliższej przyszłości.

Szkoda tylko, że te moje najdłuższe w życiu wakacje muszę spędzić na oczekiwaniu w napięciu na rozwój pandemii, która uniemożliwia mi normalne życie, takie jak na absolwenta szkoły przystało. Z chęcią byłabym już po maturze, wybierała studia, pracowała i układała sobie własne, samodzielne życie na nowo...

Wszystkie lata mojej edukacji wspominam raczej miło i przyjemnie. Nie jestem typem społecznika, zawsze wolałam trzymać się na uboczu i  być bardziej obserwatorem rzeczywistość, analizować ją. Nigdy nie szukałam sobie na siłę przyjaciół, mam ich bardzo niewiele, za to cenię ich ponad wszystko. Najpewniej to wszystko wynika z faktu, iż jestem ogromnym indywidualistą, który nie potrzebuje tłumów ludzi dookoła siebie. Od jakiegoś czasu najpełniej spełniam się robiąc po cichu to, co kocham.

Jeśli mowa stricte o nauce, przez podstawówkę i gimnazjum, byłam wyróżniającym się na tle innych uczniem, miałam świadectwa z biało-czerwonym paskiem i byłam z tego dumna. W liceum natomiast zrozumiałam, że to nie oceny są wyznacznikiem mojej wiedzy czy wartości jako człowieka. Przestałam zwracać na nie uwagę - uczyłam się tego, co mnie interesowało i tak, by realnie coś umieć, a nie zdobyć dobrą ocenę. Uważam, że to dojrzałe podejście do tematu.

Tak na prawdę piszę ten post głównie dla siebie, tak abym po latach mogła do niego wrócić - znów poczuć to, co czuję dzisiaj mając kolejne doświadczenia za sobą. Nie chcę używać pustych, czczych słów - nie zawsze było przyjemnie, jednak myślę, że udało mi się wyjść z wszystkich problemów z twarzą, podniesioną głową i potrzebnym doświadczeniem. Poznałam wielu wspaniałych ludzi, którzy pokazali mi co tak na prawdę jest ważne i pomogli mi ukształtować mój charakter.

Jeśli miałabym się jeszcze odnieść do kwestii matur, to tak na prawdę uważam, że nie ma dobrego wyjścia z tej sytuacji. Nie pomoże nam krytykowanie rządu czy posiadanie jakichkolwiek pretensji. Żeby było jasne - mnie również nie podoba się ta cała sytuacja, co więcej - uważam, że najlepszym wyjściem byłoby odwołanie tegorocznych egzaminów maturalnych. Nie chcę, by było to tak przeciągane w nieskończoność, jednak realnie nie mam na nic wpływu. Prawda jest taka, że zostaliśmy "ofiarami chorego systemu".. tak przynajmniej wynika z moich przemyśleń. Nie ma się co jednak łamać, cieszmy się chociaż tym, że odwołane zostały matury ustne oraz znany jest już termin egzaminów, co w konsekwencji zapewni nam mniejszą dawkę niepotrzebnego stresu. 

Uszy do góry! Szukajmy motywacji, uczmy się, dbajmy o siebie i żyjmy z nadzieją na lepsze jutro.

Myśląc o najbliższej przyszłości myślę właśnie o maturze, o studiach, o pracy, o nowym, pełnym niewiadomych, życiu.. i  wierzę, że z pomocą najbliższych i własną chęcią do życia, osiągnę wszystko to, co sobie postanowię.

Wam, kochani rówieśnicy, życzę tego samego - nasza przyszłość w naszych rękach!