Wiosno, (ach) to znowu Ty?!, czyli kilka słów o życiu z alergią

Oto jest, nadeszła przez wielu oczekiwana wiosna. Gdybyś wiedział jak ja nie znoszę tej pory roku.. Tak, rozumiem - wszystko budzi się do życia, kwitnie, wzrasta. A niech to wszystko.. 

Od dziecka zmagam się z alergią, ciekawi Cię zapewne na co jestem uczulona - cóż, lepszym pytaniem było by - na co nie jestem? Poczynając od sierści zwierząt, przez kurz, aż po pyłki i Bóg jeden wie co jeszcze. Tak, typowy - miastowy człowiek, który powinien trzymać się z dala od wsi. Los jednak chciał, że mieszkam w jednej z nich - otoczona łąkami, polami, lasami.. - życie jak w bajce, jednak nie dla "wiecznie zasmarkanego człowieczka z czerwonymi, łzawiącymi oczami".

Tak na prawdę ten post nie ma niczego konkretnego na celu, ot tak, przyszłam tu sobie ponarzekać - może mi ulży. Swoją drogą, ciekawa jestem czy jest nas więcej?

Oczywiście, nie zostawiam tego wszystkiego samopas, w oczekiwaniu, aż dopadnie mnie astma. Od małego bąbla jestem pod opieką alergologa - przeszłam odczulanie i w okresach nasilonych objawów zażywam leki (o nich i ich działaniu można by film nakręcić). Z tego też powodu oprócz (czerwonych, przekrwionych, łzawiących) oczu, (zatkanego, obdartego ze skóry przez wieczne siąkanie) nosa i wielu innych objawów typowych dla alergii - jestem jak zombie, które ma ochotę jedynie na to, by położyć się w łóżeczku i przespać, najlepiej do jesieni (tak właśnie działają te leki). Na szczęście nie zauważam u siebie (na dany moment) przyrostu wagi - jest to kolejny skutek uboczny takowych medykamentów.

No cóż, taki żywot..

Ale wiesz co jest najlepsze? Mój chłopak również jest alergikiem, przeszedł, podobną do mojej, drogę i chcąc nie chcąc nasze ewentualne dzieci również będą musiały (no chyba, że cudem im się uda). Bądź, co bądź, lepsza ta alergia, niż coś innego.. 

Pozdrawiam każdego zasmarkanego człowieczka z podpuchniętymi oczami - łączmy się w bólu! I byle do jesieni!